Na veliku subotu vernici se okupljaju u crkvama, u molitvi i tišini, obeležavajući dan posvećen sahrani Isusa Hrista

Vernici koji poštuju julijanski kalendar sutra obeležavaju veliku subotu, drugi dan hrišćanske žalosti, posvećen sahrani Isusa Hrista i njegovom boravku u grobu pred vaskrsenje. Prema predanju, Isus je tog dana telom bio u grobu, a dušom u podzemlju, gde je, kako se veruje, razrušio vrata pakla. Velika subota je jedina subota u godini kada se posti na vodi, a vernici ovaj dan provode u molitvi i tišini.

Subota između velikog petka i vaskrsa simbolizuje kraj starog veka, kada je bilo uobičajeno svetkovanje subotnjeg dana, i početak novog veka, obeleženog praznovanjem dana Hristovog vaskrsenja. Na veliku subotu, prvosveštenici i fariseji su, prema biblijskom izveštaju, tražili od rimskog prokuratora Pontija Pilata da postavi stražu ispred Hristovog groba, plašeći se da bi njegovi učenici mogli da ukradu telo i time potvrde najavu o vaskrsenju.

Liturgija Svetog Vasilija Velikog, koja se služi na veliku subotu, počinje u crnim odeždama, a nakon čitanja Apostola, sveštenik prelazi u belu odeždu, što simbolizuje prelazak iz žalosti u radost. Posebnost ove liturgije je što se jevanđelje čita na grobu Hristovom, a ne sa amvona, jer je, prema verovanju, anđeo na grobu prvi objavio vest o vaskrsenju. Jutrenje se u savremenoj praksi služi uveče na veliki petak, uz kađenje, pesmu i čitanje Psalma, dok se Plaštanica, platno u koje je Isus bio umotan, tri puta nosi oko hrama, a zatim polaže u grob.

U Jerusalimu, na velikoj suboti, hrišćani okupljeni u hramu Groba Hristovog prisustvuju pojavi Blagodatnog ognja, koji se, prema predanju, čudesno pojavljuje svake godine i prenosi među vernike. Ovim danom završava se period žalosti, a svečanom vaskršnjom liturgijom u nedelju započinje praznik vaskrsenja.