Prilikom rođenja, svako dete ima skoro 100 kostiju više; ključna kost se spaja tek posle 22. godine života
Prema najnovijim analizama, ljudski skelet prolazi kroz dugotrajan biološki proces tokom kojeg se broj kostiju smanjuje za skoro 100 od rođenja do odraslog doba. Većina dodatnih struktura kod novorođenčadi počinje kao hrskavica, koja se postepeno pretvara u očvrsnute kosti kroz proces endohondralne osifikacije. Ovaj proces uključuje taloženje soli kalcijuma i spajanje manjih segmenata u veće koštane strukture, a razvoj celokupnog skeleta završava se tek u srednjim dvadesetim godinama života.
Kičmeni stub novorođenčeta ima tri primarna i do pet sekundarnih centara osifikacije po pršljenu. Prstenaste apofize srednjeg grudnog i torakolumbalnog dela kičme ne spajaju se u potpunosti sve dok ne prođe period ubrzanog rasta u tinejdžerskim godinama, potvrđuju istraživanja objavljena u Journal of Clinical Medicine. Slično tome, radiološka studija iz 2020. godine u „Saudi Medical Journal“, na bazi 279 rendgenskih snimaka, pokazuje da je svih osam karpalnih kostiju ručnog zgloba pri rođenju u potpunosti od hrskavice, a osifikacija traje do 12. godine.
Duge kosti ruku i nogu rastu zahvaljujući epifiznim pločama, koje nestaju nakon završenog polnog sazrevanja, dok svaka povreda ili hormonski poremećaj može trajno uticati na dužinu ekstremiteta. Ključna kost, koja počinje da okoštava najranije u fetalnom razvoju, završava proces spajanja najkasnije – CT istraživanje u Forensic Science International pokazuje da se medijalna epifiza ključne kosti potpuno ne spaja pre 22. godine, a kod mnogih osoba tek sa 27 godina ili kasnije.
Ovaj dugotrajan proces formiranja skeleta rezultat je evolutivnih kompromisa, posebno usled suženja karlice zbog dvonožnog hoda i povećanja veličine fetalnog mozga. Biolozi ističu da je rešenje te tzv. akušerske dileme omogućilo ljudskoj vrsti da održi ravnotežu između potreba porođaja i razvoja velikog mozga, što je jedan od najvažnijih evolutivnih faktora zapisanih u ljudskom telu.
