Srpska pravoslavna crkva i vernici 10. maja obeležavaju događaj koji je ostavio dubok trag u kolektivnom sećanju naroda
Srpska pravoslavna crkva i vernici 10. maja obeležavaju uspomenu na spaljivanje moštiju Svetog Save na području Vračara u Beogradu, događaj iz 1594. godine koji je ostao upamćen kao jedan od najtežih trenutaka u istoriji srpskog naroda. Prema istorijskim zapisima, veliki vezir Sinan-paša naredio je da se mošti Svetog Save prenesu iz manastira Mileševa i javno spale, što je izvedeno nakon velikog ustanka Srba u Banatu.
Cilj ovog čina bio je da se narod zastraši i kazni, pošto je Sveti Sava bio simbol okupljanja, vere i otpora. U to vreme, ustanički barjaci su nosili njegov lik, što je dodatno pojačalo reakciju osmanskih vlasti. Iako se danas pretpostavlja da je spaljivanje izvršeno na mestu gde se nalazi Hram Svetog Save, deo istoričara navodi da je moguće da je lomača bila i na prostoru današnjeg Tašmajdana, jer je tadašnje područje Vračara bilo znatno šire nego danas.
Kasnije je Gligorije Vozarević pronašao drveni krst na periferiji Beograda, zbog čega je taj kraj dobio naziv Vozarev krst, današnji Crveni krst. Početkom 20. veka odlučeno je da se na Vračaru podigne monumentalni Hram Svetog Save kao simbol vere i zajedništva.
Za srpski narod Sveti Sava ima veliko duhovno značenje, jer je bio viđen kao zaštitnik, učitelj i simbol pravde. Spaljivanje njegovih moštiju ostalo je u kolektivnom sećanju kao trenutak koji je dodatno učvrstio veru naroda i identitet.
Na ovaj dan vernici se tradicionalno mole Svetom Savi za zdravlje, mir i zaštitu porodice, a običaj nalaže da se ovaj praznik ispoštuje.
