Soumar raketa ima domet od 2.500 kilometara, dok je vazdušna udaljenost između Teherana i Beograda 2.700 kilometara
Iran raspolaže balističkim raketama čiji maksimalni domet iznosi između 2.000 i 2.500 kilometara, navodi se u najnovijim analizama povodom trenutnih bezbednosnih tenzija na Bliskom istoku. Ključne raketne platforme uključuju sisteme Shahab-3, Emad, Ghadr-1, varijante Khorramshahr i Sejjil, dok najdalekosežnija krstareća raketa Soumar ima domet od oko 2.500 kilometara.
Ovaj domet omogućava Iranu da gađa ciljeve u Izraelu, bazama povezanim sa SAD širom Persijskog zaliva, kao i većem delu regiona. Prema podacima, vazdušna udaljenost između Teherana i Beograda iznosi 2.700 kilometara, pa Srbija potencijalno ulazi u krug dometa iranskih projektila sličnih Soumaru. Rakete ovog tipa bazirane su na ruskoj raketi Kh-55, koju je Iran nabavio od Ukrajine 2001. godine.
Kratkodometne balističke rakete, sa dometom između 150 i 800 kilometara, koriste se za brze regionalne napade i obližnje vojne ciljeve. Sistemi kao što su Fateh, Zolfaghar, Qiam-1, kao i starije rakete Shahab-1 i Shahab-2, omogućavaju masovno lansiranje i skraćuju vreme upozorenja. Iran je ovu taktiku primenio u januaru 2020. prilikom raketiranja iračke baze Ain al-Asad, što je dovelo do oštećenja infrastrukture i više od 100 američkih vojnika sa traumatskim povredama mozga.
Srednjodometne balističke rakete, sa dometom između 1.500 i 2.000 kilometara, kao što su Sejjil (na čvrsto gorivo), predstavljaju osnovu za gađanje udaljenijih ciljeva i proširuju listu potencijalnih meta na objekte u Kataru, Bahreinu, Kuvajtu, Saudijskoj Arabiji i Ujedinjenim Arapskim Emiratima.
Krstareće rakete, poput Soumar, Ya-Ali, Quds, Hoveyzeh, Paveh i Ra’ad, lete nisko i prate reljef terena, što otežava njihovo otkrivanje i presretanje. Domet Soumar rakete od 2.500 kilometara stavlja u domet i Ukrajinu, Rumuniju, Bugarsku, Libiju, Sudan, Etiopiju, kao i zapadne delove Kine. Dronovi dodatno pojačavaju pritisak, jer su jeftiniji i mogu biti lansirani u velikom broju, čime se protivvazdušna odbrana iscrpljuje tokom dužeg perioda.
Iran je, osim broja raketa, značajan deo svog raketnog arsenala smestio u podzemne skladišne tunele i zaštićene baze širom zemlje, što onemogućava brzo uništavanje ovih kapaciteta i omogućava nastavak lansiranja i nakon prvih udara. Analitičari navode da ovakva otpornost može dovesti do produženih razmena u slučaju sukoba, a ne kratke i odlučujuće kampanje.
