Vernici se često oslanjaju na narodne običaje, ali crkva ističe da većina tih pravila nije deo vere
Vaskrs, jedan od najvažnijih hrišćanskih praznika, u pravoslavnoj tradiciji nosi poruku pobede života nad smrću i nije dan strogih zabrana, već radosti i zajedništva. Prema tumačenju sveštenika, mnoga narodna verovanja koja se prenose godinama – poput toga šta se sme ili ne sme raditi na Vaskrs – nisu deo crkvenog učenja.
Crkva ne zabranjuje odlazak na groblje tokom Vaskrsa, ali navodi da dani praznika nisu vreme tuge, već radosti, zbog čega je za pomen upokojenih određen poseban dan, Pobusani ponedeljak, koji ove godine pada 20. aprila. Molitve za upokojene moguće su i na sam praznik, ali se posebne službe ne vrše tog dana.
Brojna uverenja da na Vaskrs ne treba raditi, prati kuću, čistiti ili ići u kupovinu, nemaju uporište u veri. Sveštenici ističu da direktna zabrana ne postoji, već se preporučuje da se praznični dan posveti bogosluženju i porodici, dok se neodložni poslovi mogu obaviti bez greha. Isto važi i za profesije sa dežurstvima, kao što su lekari i vatrogasci.
Nema crkvene zabrane da se na Vaskrs plače, svađa ili donose važne odluke. Suze nisu greh, a preporuka je da se u slučaju nesuglasica teži pomirenju. Donošenje važnih životnih odluka nije zabranjeno, ali se preporučuje odgovorno postupanje uz molitvu.
Crkvena praksa ispovesti tokom Vaskrsa zavisi od parohije, dok se venčanja do Tomine nedelje (19. april) ne obavljaju. Hitne medicinske intervencije nisu zabranjene, a planirane operacije mogu se odložiti ukoliko je moguće.
Sveštenici zaključuju da su mnoge zabrane koje se vezuju za Vaskrs, poput šišanja, farbanja kose ili slavljenja rođendana, deo narodnog predanja, ali ne i zvaničnih pravila vere.
