Prema objašnjenju Srpske pravoslavne eparhije Srednjoevropske, običaj nema crkveno utemeljenje i vezan je za mere dezinfekcije
Obavezno pranje ruku po povratku sa sahrane jedan je od običaja koji se i danas praktikuje u pojedinim krajevima Srbije, iako nema utemeljenje u hrišćanskoj tradiciji. Kako je objašnjeno na sajtu Srpske pravoslavne eparhije Srednjoevropske, ovaj običaj potiče iz vremena kada su Srbijom harale zarazne bolesti, a pranje ruku i upotreba ugljena služili su kao vid dezinfekcije po naredbi tadašnjih građanskih vlasti.
Po povratku sa groblja, prema pravoslavnim običajima, sveštenik u kući osvećuje vodicu u prostoriji gde je pokojnik izdahnuo i boravio, dok je pranje ruku i bacanje ugljena preko sebe označeno kao suvišan običaj. U nekim krajevima, okupljeni se po povratku sa groblja peru ruke u dvorištu i premeću ugljen kroz ruke, ali ova praksa nije u skladu sa crkvenim kanonima.
“To danas nije obavezno činiti. Dobro je, možda, pripremiti vodu i peškir ako nema česma ili kupatilo, da narod opere ruke. Kada sa groblja stignu ukopnici, obavlja se obično večera za pokoj duše”, navedeno je u zvaničnom objašnjenju eparhije.
Iako se neki običaji i dalje održavaju iz tradicije, stručni izvori ukazuju da je njihova prvobitna svrha imala veze sa zaštitom zdravlja tokom perioda epidemija, a ne sa crkvenim pravilima.
