Istoričari analiziraju razloge zbog kojih je Marko Mrnjavčević postao glavni junak narodnog predanja
Kraljević Marko, istorijska ličnost iz perioda raspada srpske srednjovekovne države, postao je centralni junak srpske narodne epike, iako su podaci o njegovom životu ograničeni. Nakon smrti svog oca, kralja Vukašina, u Maričkoj bici 1371. godine i smrti cara Uroša iste godine bez naslednika, Marko je formalno postao naslednik nemanjićkog prestola, ali je faktički vladao samo delom zapadne Makedonije sa Prilepom kao prestonicom.
U istorijskim izvorima, Marko Mrnjavčević se ne pominje kao učesnik većine važnih bitaka svog vremena, izuzev Bitke na Rovinama 1395. godine, gde je poginuo kao turski vazal. Ipak, u narodnoj poeziji Marko je predstavljen kao zaštitnik običnog čoveka, pravedan i hrabar junak koji se bori protiv nepravde i tiranije. Prema tumačenju istoričara, Markova popularnost u narodnoj epici potiče iz njegove uloge branitelja naroda u teškim vremenima, a njegov kult se razvijao kroz narodne pesme koje su mu pripisivale natprirodnu snagu i moralnu pravednost.
Legenda o Marku Kraljeviću, koji u pesmama ore drumove, razgoni Turke i druži se sa vilama, oblikovana je u periodu kada je narod tražio simbol otpora i pravde. Njegova smrt na Rovinama, kao i poslednje reči koje mu se pripisuju u literaturi, dodatno su utvrdile njegovu poziciju u kolektivnom sećanju. Prema navodima iz istorijskih izvora, Marko je izjavio pred bitku: “Ja kažem i molim Gospoda da bude hrišćanima pomoćnik, a ja neka budem prvi među mrtvima u ovom ratu.”
Kraljević Marko ostaje predmet proučavanja istoričara i simbol herojstva u srpskoj narodnoj tradiciji, spajajući istorijske činjenice i bogatu epiku.
