U SAD je potrebno 63 minuta za 1 međunarodni dolar, dvostruko više nego u Nemačkoj, Francuskoj i Velikoj Britaniji
Novo istraživanje sa Univerziteta Oksford pokazuje da je u Sjedinjenim Američkim Državama potrebno čak 63 minuta da se zaradi 1 međunarodni dolar, što je dvostruko više nego u Nemačkoj (26 minuta), Francuskoj (31 minuta) i Velikoj Britaniji (34 minuta). Ova analiza ističe da je „prosečno siromaštvo“ u SAD-u znatno izraženije nego u većini zapadnoevropskih ekonomija, uprkos višim prosečnim prihodima.
Prema ekonomisti Olivieru Stercku, nova mera „prosečnog siromaštva“ obuhvata celu distribuciju prihoda i meri koliko je društvo u celini udaljeno od pristojnog životnog standarda, za razliku od tradicionalnih linija siromaštva.
Iako BDP po stanovniku u najsiromašnijoj američkoj saveznoj državi, Misisipiju, iznosi oko 49.780 evra, a u Nemačkoj 51.304 evra, razlika je svega oko 1.500 evra. Ipak, prema paritetu kupovne moći (PPP), SAD su snažnije od većine država Evropske unije, izuzev Luksemburga i Irske.
Sterckovo istraživanje ukazuje na još jedan trend: na globalnom nivou prosečno siromaštvo smanjeno je za 55% od 1990. godine, a vreme potrebno za zaradu 1 dolara palo je sa pola dana na oko pet sati. Suprotno globalnom trendu, u SAD je vreme potrebno za zaradu 1 dolara povećano sa 43 minuta (1990) na 63 minuta danas, što je rast od 47 odsto. U isto vreme, Evropa beleži pad ovog pokazatelja, a prihodi rastu u svim analiziranim zemljama.
Sterck navodi da prosečni prihodi u SAD-u rastu oko 1% godišnje, dok se nejednakost povećava po stopi od 2,2% godišnje. Ovo znači da se bogatstvo koncentriše i da veći broj ljudi ostaje na dnu, što povećava ukupno „prosečno siromaštvo“. U Evropi je nejednakost stabilnija, pa rast prihoda vodi i ka smanjenju siromaštva.
Prema Gini koeficijentu, SAD imaju veću nejednakost od glavnih evropskih ekonomija, a taj trend rasta nejednakosti prisutan je u svih 50 saveznih država još od 1990. godine.
Ovi nalazi sugerišu da, iako SAD ostvaruju visoke prosečne prihode i BDP, rastuća nejednakost dovodi do toga da prosečno stanovništvo ima sve teži pristup pristojnom životnom standardu.
