Nekadašnji nemački vojnik i ratni zarobljenik osvojio je srca engleske javnosti fantastičnim partijama na golu i istorijskom finalu FA kupa

Bert Trautmann, nekadašnji nemački vojnik i ratni zarobljenik, upisao je svoje ime zlatnim slovima u istoriju Mančester sitija nakon što je, uprkos burnoj prošlosti, postao jedan od najcenjenijih golmana engleskog fudbala. Rođen u periodu posleratne nemaština, Trautmann je kao dete bio deo omladinske organizacije koja je promovisala nacističku ideologiju. Sa 17 godina dobrovoljno je pristupio nemačkoj vojsci tokom Drugog svetskog rata i služio kao padobranac na zapadnom frontu, gde je, od hiljadu vojnika u njegovoj jedinici, preživelo svega devedeset. Za vojnu službu odlikovan je sa pet medalja, a tokom povlačenja doživeo je eksploziju granate u blizini, ali nije ozbiljno povređen. Nakon trodnevnog zarobljeništva pod ruševinama tokom bitke kod Ardena, uspeo je da pobegne, ali je kasnije uhvaćen i završio je kao ratni zarobljenik u logoru u Eseksu, a potom i u Engleskoj.

Tokom boravka u logoru, Trautmann je prvi put stao na gol, gde su ga refleksi i atletska građa odmah izdvojili. Dve godine kasnije potpisao je za St Helens Town, a ubrzo su ga zapazili i veći engleski klubovi, poput Arsenala i Mančester junajteda. Ipak, Mančester siti ga je doveo 1949. godine, što je izazvalo buru u javnosti. Pripadnici jevrejske zajednice protestovali su zbog dolaska nemačkog golmana, a sa tribina su se često čule pogrde. Ključan trenutak u smirivanju tenzija bio je javni apel Erika Vestvuda, predstavnika jevrejske zajednice, koji je istakao: “Ne možemo kazniti jednog Nemca za ono što je učinila cela država”. Trautmann je radom i izuzetnim partijama osvojio poštovanje navijača.

Tokom dvadeset godina u Mančester sitiju, Trautmann je branio na 545 utakmica, a 1956. godine proglašen je za fudbalera godine po izboru Asocijacije fudbalskih pisaca. Ušao je i u najbolji tim godine 1964, rame uz rame sa fudbalskim veličinama poput Bobija Čarltona. Najveći trenutak njegove karijere dogodio se u finalu FA kupa protiv Birmingema, kada je, pri vođstvu od 3:1, nasrnuo na nisku loptu i sudario se sa kolenom protivničkog igrača. Iako je bio vidno uzdrman, Trautmann je završio meč i sa nekoliko ključnih intervencija obezbedio trofej svom timu. Tek tri dana kasnije, snimak je pokazao da je tokom utakmice igrao sa slomljenim vratom.

Kasnije je istakao da mu je najveća čast bila što ga je engleska javnost prihvatila: „Najveća čast za mene je što su me prihvatili kao čoveka. Osećam se više Englezom nego Nemcem.” Trautmann je 1964. završio igračku karijeru i posvetio se trenerskom poslu, savetovao je nemačku reprezentaciju na Svetskom prvenstvu 1966, radio u više klubova, a bio i selektor reprezentacije Pakistana. Poslednje godine života proveo je u Valensiji, gde se pomirio sa ćerkom Gretom. Preminuo je 2013. godine u 89. godini.

Priča o Bertu Trautmannu pretočena je u film “The Keeper”, dok mu je 2004. godine podignut spomenik ispred stadiona Mančester sitija. Kraljica Elizabeta II dodelila mu je titulu viteza Reda Britanske imperije za doprinos pomirenju između Velike Britanije i Nemačke kroz sport. Trautmannu su u svoje vreme odali priznanje i fudbalski velikani poput Leva Jašina i Alfreda Di Stefana.